Meer

Archive | Buitenland

Vaarwel Madiba

Gisteren overleed misschien wel de grootste man van onze tijd, Nelson Mandela. Ik was acht jaar oud toen hij in 1990 werd vrijgelaten uit gevangenschap. Ik weet nog dat ik langer mocht opblijven, tussen mijn ouders op de bank voor de tv kijkend naar de toespraak van Mandela in Kaapstad. Hoewel ik het belang van deze gebeurtenis nog niet echt kon bevatten, merkte ik aan hun reactie dat er iets heel bijzonders gebeurde.

Het leven van Mandela wordt misschien wel het beste samengevat in zijn favoriete gedicht, Invictus van William Henley. Het gedicht inspireerde hem, handgeschreven op een stukje papier, gedurende zijn 27 jaar op Robben Eiland. In onderstaand filmpje wordt het prachtig voorgedragen door Morgan Freeman:

Decent Work Day: ik trek het me aan

Vandaag is het Decent Work Day, een internationale dag om aandacht te besteden aan eerlijk werk, fatsoenlijke arbeidsomstandigheden en een leefbaar loon. Om aandacht te vragen voor deze dag dragen tal van PvdA’ers, waaronder de gehele Tweede Kamerfractie, vandaag een (eerlijk geproduceerd) t-shirt met de tekst ‘Ik trek het me aan’. Ook ik doe mee aan deze actie.

Decent Work Day

We herinneren ons allemaal het verschrikkelijke drama van de ingestorte textielfabriek in Bangladesh in april van dit jaar, waarbij meer dan 1200 werknemers omkwamen. Door eerlijk geproduceerde kleding te kopen, zoals dit shirt, kun je letterlijk laten zien dat je het je aantrekt hoe je kleding wordt gemaakt. Maar ook in veel andere landen werken mensen onder verschrikkelijke omstandigheden, zonder dat ze daarvoor een fatsoenlijk loon krijgen en hun rechten worden gerespecteerd. Ook ik heb dat op reis soms met eigen ogen kunnen zien. Zoals dit jaar nog in India, waar bijvoorbeeld kinderarbeid aan de orde van de dag is en bouwvakkers tussen het werk door op straat slapen, omdat ze geen onderdak hebben in de grote stad.

Maar ook in ons eigen land valt er nog wel wat te verbeteren. Denk bijvoorbeeld aan het omzeilen van het wettelijk minimumloon, het ontslaan van werknemers om ze vervolgens als zzp’er weer aan het werk te zetten of het in dienst nemen van Oost-Europese werknemers zonder daarbij de Nederlandse arbeidsrechten te respecteren. Dat moet veranderen. Eerlijk werk voor een fatsoenlijk loon, overal ter wereld, daar voeren wij vandaag actie voor. Doe je mee?

PvdA, volg het Franse voorbeeld

De PvdA zou het voorbeeld van onze Franse zusterpartij moeten volgen en de partijleider voortaan ook via open voorverkiezingen moeten kiezen. Die oproep deed Remy Wilshaus onlangs op twitter, en ik ben het daar helemaal mee eens.

Zondag 16 oktober vond de tweede ronde van de Franse socialistische voorverkiezingen plaats. Iedere Franse kiezer kon zijn stem uitbrengen, mits hij een verklaring ondertekende dat hij de idealen van de partij deelt en een bijdrage van minimaal 1 euro in de kosten betaalde. Nadat vorige week al ruim 2,6 miljoen Franse kiezers meededen aan de eerste ronde, waren dat er gisteren bijna 3 miljoen. Een enorm succes voor de Franse socialisten. Niet alleen wist de partij groot enthousiasme onder kiezers te mobiliseren, ook was haar boodschap wekenlang voorpaginanieuws in de Franse media.

Ik vind dat de PvdA dit voorbeeld moet volgen. De PvdA moet minder de partij worden van die paar duizend leden en meer de partij van alle progressieve Nederlanders. Dit past bij zo’n moderne en open partij. Als zelfs de zeer traditionele Franse sociaal-democraten het aandurven, dan kan de PvdA toch niet achterblijven?

Blog Action Day 2011: Stop de honger

Vandaag is het Blog Action Day, de dag waarop duizenden bloggers uit meer dan honderd landen elk jaar aandacht vragen voor een bepaald maatschappelijk probleem. Dit jaar valt Blog Action Day samen met Wereld Voedseldag. Het thema is dit jaar dan ook voeding. Net als in 2009 en 2010 doe ik ook dit jaar mee aan deze actie.

De toegang tot voldoende en gezonde voeding is oneerlijk verdeeld. De hongersnood in de Hoorn van Afrika dit jaar toont dat nog maar eens aan. De enorme droogte bedreigt het bestaan van miljoenen mensen in Somalië, Kenia en Ethiopië. Maar deze crisis staat niet op zichzelf, op veel meer plekken in deze wereld is voedselzekerheid absoluut niet vanzelfsprekend. De allerarmsten zijn vaak aangewezen op zeer primitieve en dus kwetsbare landbouw. De nood wordt verder vergroot door politieke onrust, klimaatverandering en een oneerlijke verdeling van landeigendom.

Maar er is ook goed nieuws: honger kan voorkomen worden. Er zijn voldoende landbouwtechnieken die het risico op misoogsten door droogte of plagen kunnen verkleinen. Goede irrigatie en gewasbescherming die in het Westen al tientallen jaren wordt toegepast kan een groot deel van de voedselschaarste voorkomen. Er bestaan systemen die al maanden van tevoren kunnen voorspellen dat er een hongersnood aankomt. Door dit soort ‘Early Warning Systems’ kunnen de overheid en hulporganisaties op tijd in actie komen. In India kunnen boeren zich verzekeren tegen ernstige regenval, zodat hun schade wordt vergoed. En in verschillende landen wordt er geëxperimenteerd met collectieve warenhuizen waar de oogst droog en vrij van ziektekiemen kan worden bewaard.

We weten hoe we honger kunnen stoppen, we moeten het alleen nu eindelijk eens gaan doen. Steun hier de petitie van One.org.

Op bezoek in zusterstad Angers

Haarlem heeft een stedenband met twee steden in Europa: Osnabrück in Duitsland en Angers in Frankrijk. Elk jaar bezoekt een delegatie uit de Haarlemse politiek beide steden. Anderhalf jaar geleden was ik al eens met een raadsdelegatie te gast in Osnabrück (zie een eerdere blog), en afgelopen weekend bezocht ik met een delegatie bestaande uit burgemeester Bernt Schneiders, wethouder Jack van der Hoek en verschillende raadsleden onze Franse zusterstad Angers.

Zo’n bezoek aan een zusterstad is erg leuk, maar zeker geen snoepreisje. Ten eerste omdat wij als raadsleden de verblijfskosten uit eigen zak betalen, en ten tweede omdat er ook een uitgebreid inhoudelijk programma aan het bezoek is gekoppeld. Omdat Angers veel meer stedenbanden heeft dan Haarlem, zijn hierbij delegaties uit tal van steden aanwezig. Behalve Haarlem en Osnabrück zijn dat bijvoorbeeld ook Pisa in Italië en Wigan in Groot-Brittannie. Het is heel interessant om met vergelijkbare steden in het buitenland ervaringen uit te wisselen en van elkaar te leren.

Dit jaar stond het inhoudelijke programma vooral in het teken van veiligheid en integratie. Zo hadden we een werkbijeenkomst over tweede en derde generatie immigranten, waar ervaringen uit de verschillende steden werden uitgewisseld. Ook hadden we als Haarlemse delegatie een gesprek met de loco-burgemeester van Angers die verantwoordelijk is voor veiligheid. Met hem wisselden we van gedachte over de organisatie van de politie. Frankrijk kent al jaren een nationale politie en omdat ook Nederland binnenkort een nationale politie krijgt was het interessant de ervaringen daarmee te horen.

Maar natuurlijk is er tijdens het programma ook plek voor ontspanning. Angers is een echte Franse stad, dus er was in het programma genoeg tijd ingeruimd om (iets te) uitgebreid te eten en te drinken. Het bezoek aan Angers is bovendien altijd gekoppeld aan het straattheaterfestival Accroche Coeur. Dit werd vrijdag geopend met een spectaculair vuurwerk. Overal in de stad waren het hele weekend kleine en grote optredens, erg leuk om tijdens de erg warme nazomeravonden rond te wandelen.

China: de politiek en de mensenrechten

Eén van de vragen die ik de afgelopen weken het meest kreeg over mijn reis door China was wat ik vind van de politiek en de mensenrechten in dat land. Dat is natuurlijk begrijpelijk, aangezien China nog altijd een ondemocratisch land is, waar de mensenrechten allerminst vanzelfsprekend zijn. Aan de andere kant is wel opvallend dat ik deze vraag eigenlijk nooit heb gekregen over reizen naar bijvoorbeeld Laos, Vietnam en de Verenigde Arabische Emiraten, landen die in de Democracy Index nog aanmerkelijk lager scoren dan China.

Het is natuurlijk onzin om te denken dat je na een maand reizen door China een goed oordeel hebt over de politieke situatie en de mensenrechten. Hoewel de tijd dat je als reiziger alleen dat te zien kreeg dat de regering wilde in China al lang voorbij is (met uitzondering van Tibet, waar ik niet ben geweest), blijf je natuurlijk slechts een oppervlakkig beeld krijgen. En een land als China is veel te groot en te ingewikkeld om in een maand tijd helemaal te kunnen bevatten.

Je kunt je afvragen in hoeverre China nog echt een communistisch land is. Het economisch systeem is in ieder geval vrijwel geheel kapitalistisch en de oude communistische symbolen lijken soms meer te worden gebruikt uit nostalgie. Maar democratisch is China nog allerminst: het is nog altijd een eenpartijstaat, zonder vrije pers en zonder het recht op demonstratie. Weliswaar is er de laatste jaren duidelijk wat verbetering waar te nemen in de mensenrechten, maar mensen mogen nog altijd niet zelf bepalen hoeveel kinderen ze krijgen, vrijheid van godsdienst is beperkt en het internet is zwaar gecensureerd. Het moeilijkst is het misschien wel voor etnische minderheden, zoals de Tibetanen en Oeigoeren, waarbij elk streven naar meer autonomie hard wordt onderdrukt.

Ik geloof er niet in dat China zich op korte termijn zal ontwikkelen tot een democratie naar Westers model. Daarvoor is het land te groot en te divers, de cultuur te collectivistisch en de greep van de partij nog te groot. Maar China, dat economisch vooruit wil en waar de bevolking steeds beter opgeleid raakt, kan ook niet blijven vasthouden aan haar huidige politieke systeem. Veel kenners voorspellen dan ook dat China het voorbeeld zal volgen van bijvoorbeeld Singapore. Dat land combineert een verlicht autoritair model met vormen van democratie, grote economische welvaart en relatief gunstige mensenrechten. Een Aziatische vorm van democratie, die in onze ogen misschien niet ideaal is, maar wel een duidelijke verbetering is.

Het dilemma van de Republikeinen (en de PvdA)

Met het eerste debat tussen de presidentskandidaten van de Republikeinse Partij is de campagne voor de presidentsverkiezingen van volgend jaar in de Verenigde Staten echt van start gegaan. De vraag is echter of het een spannende campagne wordt. De kans is groot dat de Republikeinse voorverkiezingen een kandidaat zullen opleveren die kansloos is in de verkiezingen tegen zittend president Obama.

De Republikeinen zijn de laatste jaren, mede onder invloed van de Tea Party beweging, sterk opgeschoven naar rechts en zeer conservatief geworden. Dit valt goed onder de diehard Republikeinen die zullen stemmen tijdens de voorverkiezingen. Om de algemene verkiezingen te winnen is echter ook de steun van de onafhankelijke en gematigde kiezers nodig. De Republeinen kunnen Obama volgend jaar verslaan wanneer zij een gematigde kandidaat naar voren schuiven die sterk is op de economie, maar zo’n kandidaat maakt nauwelijks kans tijdens de Republikeinse voorverkiezingen. De kans lijkt veel groter dat de Republikeinen een kandidaat kiezen die gematigde kiezers rechtstreeks in de armen van Obama jaagt.

Ergens is dit dilemma voor de Republikeinen wel een beetje vergelijkbaar met de situatie waarin de PvdA landelijk verkeert. De leden van de PvdA zijn een stuk linkser dan de gemiddelde kiezer. Om over drie jaar een kans te maken weer eens de grootste partij van Nederland te worden heeft de PvdA het meest aan een gematigde koers, die ook teleurgestelde kiezers van het CDA weet te overtuigen. Daar hoort een gematigde leider bij, zoals Job Cohen. De vraag is echter of de leden van de PvdA dat geduld kunnen opbrengen. De roep om een meer uitgesproken koers in de Tweede Kamer wordt steeds luider. Maar maakt de PvdA daarmee ook echt meer kans bij de volgende verkiezingen? Misschien moeten we de Amerikaanse verkiezingen het komende jaar maar eens extra aandachtig volgen.

Bezoek uit Angers

Haarlem heeft stedenbanden met twee steden in Europa (Osnabrück in Duitsland en Angers in Franskrijk) en twee steden buiten Europa (Mutare in Zimbabwe en Emirdag in Turkije). Met enige regelmaat vinden er uitwisselingen plaats met met name Osnabrück en Angers. Zo was ik al eens met een raadsdelegatie op bezoek in Osnabrück (zie een eerdere blog). En afgelopen week was een delegatie van politici uit Angers op bezoek in Haarlem.

Dit bezoek stond vooral in het teken van citymarketing en toerisme. Ik was zelf bij twee onderdelen van het bezoek aanwezig. Donderdag 14 april was er een bijeenkomst in het stadhuis om goede voorbeelden van citymarketing uit te wisselen. En zaterdag 16 april was ik aanwezig bij het bezoek aan de bibliotheek, waar de traditionele aanbieding van Franse boeken plaatsvond (zie foto hierboven), en het Frans Hals Museum, waar we onder meer de onlangs geschonken schilderijen van het Elisabeth van Thüringenfonds bekeken (zie foto onder).

Met name de bijeenkomst over citymarketing was erg leerzaam. Esther Brasser, de directeur van City Marketing Haarlem, gaf een presentatie over wat Haarlem allemaal doet om bezoekers naar de stad te trekken. Het blijkt dat Haarlem aanmerkelijk verder is dan Angers als het gaat om het aantrekken van bezoekers en toeristen, maar dat Angers al veel verder is dan wij als het gaat om congressen. Ze hebben een prachtige website, waar organisatoren van congressen alle nodige informatie kunnen vinden. Zo lukt het om veel congressen naar de stad te trekken, wat goed is voor de lokale economie.

Wat Haarlem zeker ook van onze Franse zusterstad kan leren is het uit de markt halen van geld voor citymarketing. In Haarlem wordt citymarketing voor het grootste deel betaald uit overheidssubsidie. In Angers betalen de bedrijven die profiteren van alle bezoekers aan de stad ook veel meer mee aan de marketing. Angers biedt bijvoorbeeld tegen betaling de mogelijkheid dat hotels en restaurants op hun website hun diensten aanbieden. Op die manier staat voor het congresbureau tegenover de overheidsbijdrage een bijdrage van het bedrijfsleven die meer dan tien keer zo groot is. Ook Haarlem zal die kant op moeten, want door de bezuinigingen op subsidies zal ook voor City Marketing Haarlem de komende jaren minder geld beschikbaar zijn.

“If we amplify everything, we hear nothing”

Dit weekend hielden de Amerikaanse komieken Jon Stewart en Stephen Colbert hun ‘Rally to Restore Sanity and/or Fear’. Een protestmars met het doel om de stem van de gematigdheid weer dominanter te laten worden in het publieke debat. Zowel de politiek als de media worden te veel beheerst door zichzelf overschreeuwende extremisten. De kleinste futiliteiten worden opgeblazen tot een rel of hype en elke extreme dorpsgek krijgt zendtijd op primetime televisie. Ondertussen wordt de mening van het overgrote deel van de bevolking, gewone gematigde mensen die met elkaar proberen samen te leven, steeds minder gehoord.

Aan het einde van de rally hield Jon Stewart een indrukwekkende speech. Hoewel natuurlijk toegespitst op de Amerikaanse situatie, waar Fox News en de Tea Party het debat beheersen, kan zijn oproep vrijwel één op één vertaald worden naar Nederland. Ook hier overschreeuwen steeds meer politici zichzelf, bang gemaakt door het succes van de PVV. De 1,5 miljoen kiezers van Wilders zijn in het publieke debat belangrijker geworden dan de vele miljoenen kiezers van meer gematigde partijen. En de beste manier om vanavond te gast te zijn bij Pauw en Witteman is ofwel de Islam tot de grond toe af te branden, ofwel als conservatieve moslim met een gek hoedje op te weigeren op te staan voor rechters of vrouwen een hand te geven.

Bekijk onderstaand de video van de slotspeech van Jon Stewart:

www.comedycentral.com
Rally to Restore Sainty and/or Fear The Daily Show The Colbert Report

Florida all over again?

De komende weken volg ik op deze website geregeld de campagne voor de Amerikaanse verkiezingen van 2 november. Hierbij zoom ik vooral in op de campagnes van twee jonge Democratische kandidaten voor de Senaat: Alexi Giannoulias in Illinois en Rodney Glassman in Arizona (zie een eerdere blog). In een eerdere blog beschreef ik al hoe verdeling binnen het progressieve kamp een bedreiging vormt voor de Democraten. Dit keer aandacht voor een rel in Illinois: voter integrity of voter intimidation?

Deze week lekte een geluidsopname uit, waarin de Republikeinse kandidaat voor de Senaat Mark Kirk aankondigde dat hij opdracht had gegeven voor “the largest voter integrity program” ooit. Hij kondigt aan veel advocaten in te zetten om verkiezingsfraude te voorkomen, vooral in delen van Illinois die vooral worden bevolkt door zwarte Amerikanen en waar men in overweldigende meerderheid Democratisch stemt.

Wat is er mis met het voorkomen van verkiezingsfraude? Op zich niets, als dat het echte doel is. Maar we hebben dit eerder gezien. In 2000 stuurden de Republeinen tijdens de presidentsverkiezingen honderden advocaten naar zwarte wijken in Florida. Naar later is gebleken niet om verkiezingsfraude te voorkomen, maar vooral om te voorkomen dat zwarte kiezers daar zouden stemmen en dat hun stem geteld zou worden. Volgens velen is dat de belangrijkste oorzaak dat niet Gore maar Bush die verkiezingen won. Democraten vrezen een herhaling in Illinois. “The climate may be a little cooler, but this could be Florida 2000 all over again”, aldus een prominente Democraat.

Volgens de Democraten is het de Republikeinen in Illinois niet te doen om ‘voter integrity’ maar om ‘voter intimidation’. Het werkelijke doel is om het voor Democratische kiezers uit minderheidsgroepen zo moeilijk mogelijk te maken hun stem uit te brengen. De Republikeinen zetten hierbij onder andere Hans von Spakovsky in, al jaren berucht om zijn acties om te voorkomen dat Democratische kiezers hun stem kunnen uitbrengen (zie dit bericht).

Bekijk onderstaand een filmpje van MSNBC over de rel in Illinois:

Verdeeldheid op links, ook in de VS

De komende weken volg ik op deze website geregeld de campagne voor de Amerikaanse verkiezingen van 2 november. Hierbij zoom ik vooral in op de campagnes van twee jonge Democratische kandidaten voor de Senaat: Alexi Giannoulias in Illinois en Rodney Glassman in Arizona (zie een eerdere blog). Dit keer aandacht voor een onderwerp dat ook in Nederland erg actueel is: hoe verdeeldheid in het linkse kamp een gevaar kan vormen voor de verkiezing van Alexi Giannoulias in Illinois.

In het Amerikaanse stelsel zijn er eigenlijk maar twee partijen die bij verkiezingen echt kans maken op de overwinning: de Democraten en de Republikeinen. Dit weerhoudt tal van andere partijen en kandidaten er echter niet van mee toe doen aan de verkiezingen. In Arizona strijden behalve McCain en Glassman ook een kandidaat van de Liberatarian Party en een onafhankelijke zakenman om de Senaatszetel. In Illinois strijden vijf Senaatskandidaten om de gunst van de kiezer, waaronder de Groene kandidaat LeAlan Jones.

Woensdag 29 september verscheen in Illinois een voor de Democraten nogal verontrustende CNN-peiling: Giannoulias staat weliswaar nipt voor op zijn Republikeinse rivaal Kirk (43 tegen 42 procent), maar de Groene kandidaat Jones scoort opvallend goed met acht procent van de stemmen. Hoewel de twee progressieve kandidaten samen een meerderheid hebben, leidt de goede score van Jones ertoe dat Giannoulias serieus moet vrezen te worden verslagen door de Republikein Kirk. Bij de gouverneursverkiezingen in Illinois doet zich hetzelfde voor: daar krijgt de voormalige Democraat Scott Lee Cohen, die meedoet als onafhankelijke kandidaat nadat de Democraten hem weerden na een schandaal over huiselijk geweld, veertien procent. De Democratische kandidaat Quinn staat hierdoor in de peiling achter op de Republikein Brady.

Bij Democraten doet de situatie in Illinois ongetwijfeld even terugdenken aan de presidentsverkiezingen van 2000. De Democraat Al Gore verloor toen (na hertellingen en juridische procedures) nipt van George Bush. Dit had ongetwijfeld voorkomen kunnen worden als de Groene kandidaat Ralph Nader niet had meegedaan, die drie procent van de kiezers achter zich kreeg. Deze progressieve kiezers zouden anders ongetwijfeld in overgrote meerderheid op Gore hebben gestemd, genoeg om Bush ruim te verslaan. In Illinois dreigt nu hetzelfde scenario: verdeeldheid binnen het progressieve kamp kan leiden tot een overwinning voor rechts. Verdeeldheid op links is dus allerminst alleen een Nederlands probleem…

Verkiezingen VS: jonge kandidaten voor de Senaat

Op 2 november 2010 zijn er verkiezingen in de Verenigde Staten. Er worden verkiezingen gehouden voor 37 van de 100 Senaatszetels en er wordt een nieuw Huis van Afgevaardigden gekozen. Daarnaast worden in verschillende staten nieuwe gouverneurs en lokale en regionale politici gekozen. Traditioneel draaien dit soort zogenaamde ‘midterm elections’ uit op een ramp voor de partij van de zittende president. Ook dit jaar zal dat niet anders zijn: de Republikeinen staan in veel staten op winst in de peilingen, en zij maken zelfs kans de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat terug te winnen.

Als politieke junkie is er weinig mooier dan Amerikaanse verkiezingscampagnes. Op deze site zal ik dan ook de komende twee maanden geregeld aandacht besteden aan deze verkiezingen. Ik zal daarbij vooral inzoomen op twee staten, waar twee jonge kandidaten namens de Democraten een zetel in de Senaat proberen te bemachtigen: Illinois en Arizona. Als jonge politicus ben ik altijd extra geïnteresseerd hoe jongeren het elders doen bij verkiezingen, vandaar mijn speciale aandacht voor deze twee kandidaten. Maar daarnaast zijn het ook staten met een landelijk politiek belang: het zijn de staten van president Barack Obama en zijn voormalige opponent John McCain.

In Illinois wordt een opvolger gekozen voor Roland Burris, die Obama tijdelijk opvolgde als senator van deze staat na de presidentsverkiezingen. Namens de Democraten is de 34-jarige Alexi Giannoulias kandidaat, de huidige state treasurer van de staat Illinois. Hij neemt het op tegen Republikein Mark Kirk, nu lid van het Huis van Afgevaardigden. In de peilingen is het een nek-aan-nek race. In Arizona wil de Republikeinse mastrodont John McCain herkozen worden voor een vijfde termijn als senator. Zijn Democratische opponent is de 32-jarige Rodney Glassman, de voormalige loco-burgemeester van de stad Tucson. Hoewel McCain ver voor staat in de peilingen, denkt Glassman kans te maken door te hameren op het feit dat McCain vooral een nationale politicus is, en nauwelijks opkomt voor de belangen van zijn staat Arizona.

De komende weken dus meer over deze twee verkiezingen. Om alvast in de stemming te komen van beide jonge Democraten alvast een campagnefilmpje:

Bus die over files heen rijdt

Nederland staat af en toe vol files. Ze zijn niet alleen irritant voor automobilisten, ook het busverkeer ondervindt er vaak grote hinder van. Niet voor niets worden er overal in Nederland vele honderden miljoenen euro’s geïnvesteerd in vrije busbanen en bustunnels, zoals in Haarlem onlangs nog werd geprobeerd voor de Zuidtangent. In China hebben ze hier iets heel anders op gevonden, zo zag ik tijdens mijn vakantie op de Indonesische televisie. In plaats van de bussen in tunnels onder het verkeer door te leiden wordt daar volgend jaar een bus aangelegd die over de auto’s heen rijdt.

De enorme bussen kunnen zo’n 1200 passagiers vervoeren. Volgens de fabrikant kan het systeem het aantal files in China met zo’n 25 procent verminderen. Ook gaat de uitstoot van CO2 fors omlaag, omdat de bus deels op zonne-energie rijdt. De aanleg van het eerste traject bij Peking van 40 kilometer kost zo’n 56 miljoen euro.

Is dit dé oplossing voor het openbaar vervoer van de toekomst in steden als Haarlem, waar de ruimte schaars is en snel en efficiënt openbaar vervoer van levensbelang? Of is het vooral een megalomaan Chinees plan, dat helemaal niet gaat werken? Ik ben benieuwd naar jullie mening.

De moddervulkaan van Sidoarjo

Terwijl de wereld al maanden in de ban is van het olielek voor de Amerikaanse kust in de Golf van Mexico, voltrekt zich op Oost-Java in alle stilte al vier jaar een ecologische ramp die veel overeenkomsten vertoont met het olielek van BP. Ook deze ramp is veroorzaakt door onzorgvuldig boren door een oliemaatschappij en ook deze ramp heeft enorme gevolgen voor haar omgeving. Alleen voltrekt deze zich in een veel minder rijk land, grotendeels buiten de blik van de internationale media en de verontwaardiging van de wereldwijde publieke opinie.

Bij het stadje Sidoarjo, gelegen ten zuiden van Surabaya langs de snelweg richting Pasuruan, stroomt al sinds mei 2006 dagelijks zo’n 50.000 kubieke meter modder uit een boorgat van oliemaatschappij PT Lapindo Brantas. De modder heeft zich inmiddels verspreid over een groot gebied en meer dan 100.000 mensen hebben hun huis verloren. Snelwegen en spoorlijnen raken bedolven of verdwijnen in grote gaten in de aarde. De schade wordt inmiddels geschat op 4 miljard euro. Nog altijd is geen oplossing gevonden.

Nu oplossingen voorlopig niet worden gevonden, heeft de president onlangs een nieuw plan gepresenteerd. De modderstroom moet een toeristische attractie worden. Een dagtripje naar de ecologische ramp die vele duizenden mensen hun huis kostte, je moet er maar zin in hebben. Maar een betere oplossing is er niet, zolang de wereld nog geen fractie van de aandacht, verontwaardiging en geld die het besteedt aan de olieramp in de VS over heeft voor deze al vier jaar voortdurende ramp.

Pittsburgh: jonge burgemeester leidt stad door crisis

De komende dagen vindt in Amerika de G20 top plaats over de aanpak van de economische crisis. Als het goed is worden hier afspraken gemaakt over de aanpak van de bonussen in de financiële wereld, beter toezicht op de banken en de strijd tegen de klimaatverandering. De top vindt plaats in een bijzondere stad: Pittsburgh in Pennsylvania. Een stad die zichzelf opnieuw heeft uitgevonden als centrum van innovatie en duurzaamheid onder leiding van één van de jongste burgemeesters ooit in Amerika, de inmiddels 29-jarige Luke Ravenstahl.

De skyline van Pittsburgh

Het is geen toeval dat president Obama Pittsburgh heeft uitgekozen als locatie van deze top. Pittsburgh heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld van een ouderwetse industriestad naar een centrum van innovatie en creativiteit. In tegenstelling tot veel andere steden in Amerika heeft Pittsburgh nauwelijks last van de economische crisis. De huizenprijzen zijn er het afgelopen jaar zelfs licht gestegen.

Hoe anders was het tijdens de vorige grote crisis, in de jaren ’80. Pittsburgh was een grauwe stad, die geheel dreef op de staalindustrie. Bijna de helft van al het Amerikaanse staal werd hier geproduceerd. Toen de staalindustrie in de jaren ’80 grotendeels ter ziele ging steeg de werkloosheid naar bijna 20 procent. De stad was ten einde raad.

Luke RavenstahlDe afgelopen jaren heeft Pittsburgh een radicale keuze gemaakt: men wilde een heel ander soort economie. Een economie die drijft op innovatie, creativiteit en duurzaamheid. Er kwamen nieuwe universiteiten, musea en concerthallen en grote innovatieve bedrijven vestigden zich in de stad. Pittsburgh is één van de voorlopers op het gebied van groene energie en is al een paar keer uitgeroepen tot meest leefbare stad van de VS. De G20 top zal worden gehouden in het eerste groene congrescentrum van het land. Obama koos voor Pittsburgh als locatie voor de G20 top als “een gedurfde demonstratie van hoe je nieuwe banen en industrieën creëert in de overgang naar een 21ste eeuwse economie”. 

De vernieuwing van Pittsburgh staat de laatste jaren onder leiding van een bijzondere burgemeester: Luke Ravenstahl, één van de jongste burgemeesters ooit in Amerika. De democraat werd drie jaar geleden op 26-jarige leeftijd burgemeester. Sindsdien werkt hij aan de “Pittsburgh Renaissance”, de vernieuwing van de stad. Een mooi voorbeeld van een moderne burgemeester uit de zogenaamde ‘millennial-generatie’, die laat zien hoe investeren in innovatie, creatieve bedrijvigheid en duurzaamheid kan leiden tot een ijzersterke economie.