Meer

Haarlems Dagblad: Moeizame papieren strijd om urgentieverklaring

Vorige week presenteerde ik het initiatiefvoorstel ‘Woonhotel voor spoedzoekers’ (zie een eerdere log). Op 7 april besteedde het Haarlems Dagblad hier al aandacht aan (zie een eerdere log), en zaterdag 11 april doet de krant dit opnieuw. Dit keer geeft het Haarlems Dagblad drie voorbeelden van spoedzoekers, die bij de commissie Beroep- en Bezwaarschriften tevergeefs hebben geprobeerd een urgentieverklaring te krijgen.

De vraag is overigens of alle voorbeelden ook in aanmerking zouden komen voor het woonhotel. Eén van de drie voorbeelden gaat bijvoorbeeld om iemand met zware psychiatrische problemen. Zo iemand wordt veel meer geholpen met een plaats in een sociaal pension. Het woonhotel is bedoeld voor mensen die volledig zelfstandig kunnen wonen, alleen door omstandigheden onvoldoende zoekduur hebben opgebouwd om in aanmerking te komen voor een betaalbare huurwoning. Ook daarvan staan voorbeelden in het artikel.

Je kunt het complete artikel hier lezen.

Haarlems Dagblad, 11 april 2009:

Ook met ernstige problemen geen voorrang op andere woningzoekenden
Moeizame papieren strijd om urgentieverklaring

Door John Oomkes

HAARLEM – Het is schering en inslag voor de drie leden van de commissie beroep- en bezwaarschriften van de Haarlemse gemeenteraad. Maandelijks proberen tientallen woningzoekenden voor een urgentieverklaring in aanmerking te komen. Ze willen voorrang verkrijgen boven andere woningzoekenden. Ze zijn anders kansloos op de of te krappe of voor hun beurs te dure woningmarkt.

Dat blijkt uit een aantal dossiers dat de commissie onder strikte voorwaarden (vooral waar het de privacy van de betrokkenen betreft) aan de redactie van deze krant ter beschikking heeft gesteld. Aanleiding voor de aanvraag was inzicht te krijgen in dit aspect van de woningnood.

Het punt kwam hoger op de agenda door een initiatiefvoorstel van PvdA-gemeenteraadslid Jeroen Fritz. Hij wil zogeheten ‘spoedzoekers’ – vaak mensen die na een scheiding geen dak boven hun hoofd hebben – onderdak bieden in een woonhotel.

Woningzoekenden, ook spoedzoekers, die geen kans maken op de urgentieverklaring, omdat zij zijn afgewezen door de urgentiecommissie van Woonservice Kennemerland proberen ondertussen hun gelijk alsnog te halen bij de commissie BBS. In dit genootschap hebben zitting: Marijke Lodeweegs (PvdA), Pieter Heiligers (VVD) en Pieter Elbers (SP-voorzitter).

Om voor een urgentieverklaring in aanmerking te kunnen komen moet er sprake zijn van een levensbedreigende- of maatschappelijk onaanvaardbare situatie. Hierbij drie situaties waarmee de commissie BBS wordt geconfronteerd. Namen en plaatsnamen zijn met het oog op de privacy van de betrokkenen gefingeerd.

1. Meneer Wissiewas woont sinds 2006 op kamers. In december 2007 ondergaat hij een gevaarlijke transplantatie. Hij vraagt urgentie aan omdat de hygiënische omstandigheden niet optimaal zijn gezien zijn medische situatie. Daarnaast zou hij graag zien dat zijn zoon in verband met de omgangsregeling bij hem zou kunnen logeren.

De urgentiecommissie wijst de aanvraag van Wissiewas om voor een urgentieverklaring in aanmerking te komen af. Dat argument van zijn zoon snijdt sowieso geen hout en de situatie van Wissiewas zelf wordt niet gezien als een uitzonderlijke. Een specialist van een universitair medisch centrum verklaart dat meneer levenlang zal worstelen met een groot infectierisico.

2. Mevrouw Renoir zal haar woning moeten verkopen wegens achterstallig onderhoud en hypotheekachterstand. Ze is al jaren arbeidsongeschikt, manisch depressief, aids-patiënte en verkeert onder zware medicatie. Bijgevoegd is onder meer een psychiatrisch rapport dat een stevige toon hanteert. Medische verklaringen onderstrepen dat.

Financiële problemen of dreigende dakloosheid zijn geen reden voor urgentie, vindt de urgentiecommissie. Er is ook geen sprake van een acuut medisch probleem dat woninggerelateerd is bij mevrouw Renoir.

3. Mevrouw Brouwer heeft een slechte relatie achter de rug, zwerft met haar dochtertje van tweeënhalf door de stad. Ze komt dankzij psychotherapeutische hulp en maatschappelijke ondersteuning terecht in een kamer in een afbraakpand. Ze ervaart daar een door documenten ondersteund klimaat van bedreigingen. Dochtertje komt door de situatie ook onder psychiatrische behandeling. Moeder werkt, wil de vicieuze cirkel doorbreken en eindelijk haar dochtertje een veilig huisje bieden.

De urgentiecommissie ziet geen aanleiding mevrouw Brouwer voorrang te verstrekken boven andere woningzoekenden.

De crux is natuurlijk het gebrek aan huisvestingsmogelijkheden in Haarlem voor woningzoekenden aan de onderkant van de markt.

3 reacties op Haarlems Dagblad: Moeizame papieren strijd om urgentieverklaring

  1. Touria mamouni 18 januari 2010 at 23:43 #

    ik wou even reageeren op (geen voorrang op andere woning zoekenden) ik vindt het erg belachelijk dat mensen met kinderen GEEN voorrang krijgen. Een moeder met kind kan toch niet op straat zwerft of in een afbraakpand wonen.
    Men moet begrijpen dat als je een slechte relatie heb. je weg wilt gaan om een goede toekomst te bieden aan je kinderen. dat zal elke moeder/vader doen voor kinderen.
    mijn situatie is net zo. ik ben weg gegaan bij mijn ex omdat hij een drugsverslaving heeft. ik ben geboren en getogen in Haarlem dus dan gaan je weer terug naar je eigen stad Haarlem dus. ik zelf heb een zoontje van bijna 6 jaar ik heb 3maanden in een crisisopvangcentrum gezetten
    (in lelystad) heb al die tijd met alle instanties contact gehad. matschappelijke werk, school maatschapelijk werk,jeugd zorg,maar zonder enkele rescultaten. in die 3 maanden dat ik in lelystad zat. heb ik zelf alle hulp op gezocht. jeugdzorg heeft me maar 2 keer gebeld meer niet. dat vindt ik tegenstrijdig van de jeugdzorg. ze bekommeren zich toch om de kinderen!!! ik ben erg teleurgesteld in alle instanties in Nederland. ze laten je gewoon in de koud staan met je kind onder je arm.De vicieuze cirkel door breken.Dat is wat we ook willen. Maar dan moet je wel ondersteuning in krijgen. ik vindt het erg jammer dat wij geen 2 kans krijgen om onze kinder een stabiele, veilige,en rustige omgeving te beiden. Dat is wat elke moeder en vader zou willen voor hun kinderen. ik heb zelf ook een urgentieverklaring aangevraagd en die is afgewezen. Daar heb ik bezwaar tegen gemaakt. zit nu in afwachting van hun beslissing. Vriendelijk groet T mamouni

  2. hakim 8 maart 2011 at 23:46 #

    het is belachlijk van woorden wat je nu zegt ,urgentie is voor een vrouw bedoeld ,en een man mag zwerven een kind is een mens en een man is geen mens om het ze te benoemen ,ik heb zelf ook urgentie aangevraagd en word afgewezen ,mijn ex zonder kinderen kreeg urgentie gelijk terwijl we nog niet gescheiden waren ,en ik met de kinderen kreeg het niet,het is gewoon een gok die de commisie neemt.triest Henk staat op zijn luie ballen 20 jaar ingeschreven en heeft al een huis en lacht ons uit, en dan zeggen voor de mensen die wachten ,zet een wachttijd van max 10 jaar dan zul je zien dat het probleem opgelost wordt,er is niemand die een glazenbol heeft ,niemand weet wat hem morgen te wachten staat,als men het een nood noemt dan zijn er mogelijkheden omdat te onderzoeken ,en niet gelijk af te wijzen slaat nergens op .en de commisie krijgt gelijk al is het 10000procent niet zo,ze zetten erbij u mag de commisie niet responderen ,triest van woorden.

  3. dees 24 september 2013 at 21:27 #

    ik zit nu ook in een lastige situatie.
    Mijn man en ik gaan scheiden. Hij blijkt al jaren overspel te plegen. Ons appartement staat al een tijd te koop.
    Ik kan het niet alleen betalen. Hij gaat ergens anders wonen zegt hij. en weigert daarom mee te betalen.
    Nu kunnen we het huis waarschijnlijk met NHG verkopen. Maar een ander huis heb ik niet. Ik val met mijn inkomen in de categorie sociale woningen. Ik heb mij in 2 gemeenten ingeschreven voor een huurhuis. En ik kreeg de mededeling dat dit 6 tot 10 jaar gaat duren.
    Waar ga ik ondertussen wonen met mijn 2 kinderen? particulier huren is ook niet te betalen.
    Ik ga morgen de gemeente bellen om toch een poging te wagen. Ik ben alleen al bang voor het antwoord.

Geef een reactie