Meer

Lessen uit Rekenkamerrapport Zijlpoort

De kosten en risico’s van het nieuwe stadskantoor Zijlpoort zijn vanaf de start te optimistisch ingeschat. De gemeenteraad is tot medio 2011 onvoldoende actief geïnformeerd door de wethouder. En de gemeenteraad zelf is onvoldoende kritisch geweest. Die conclusies trekt de PvdA uit het rapport van de Rekenkamercommissie ‘Zijlpoort: tegen (w)elke prijs?’.

Zoals je gisteren al op deze site hebt kunnen lezen, begon het raadsdebat over het rapport met een kort statement van VVD-wethouder Pieter Heiliegers. Hierin kondigde hij aan zijn verantwoordelijkheid te nemen voor de gebrekkige informatievoorziening aan de raad en per direct af te treden (zie een eerdere blog). Daarmee was de belangrijkste politieke angel uit het debat gehaald. Het debat spitste zich daarom vooral toe op welke lessen wij moeten trekken uit het Rekenkamerrapport.

De PvdA constateert dat verschillende partijen tijdens de verkiezingscampagne van 2006 de kiezer beloofden dat een stadskantoor in het centrum veel goedkoper zou zijn dan het toenmalige plan in Schalkwijk, dat de voorkeur had van de PvdA. Toenmalig VVD-wethouder Chris van Velzen heeft vervolgens een plan gemaakt dat koste wat kost goedkoper moest. De kosten en risico’s werden daarom te optimistisch ingeschat. De wethouder trad te solistisch op en kreeg onvoldoende tegenwicht vanuit de ambtelijke organisatie en de gemeenteraad. De gehele raad, ook de PvdA, is vorige raadsperiode onvoldoende kritisch geweest over dit project.

Vanaf eind 2009 werden er verbeteringen doorgevoerd, met name door de aanstelling van een nieuwe ambtelijk opdrachtgever en een nieuwe ambtelijk opdrachtnemer. De gemeente kreeg hierdoor meer grip op de risico’s. De informatievoorziening aan de raad bleef echter gebrekkig. Pas toen D66-wethouder Ewout Cassee de portefeuille halverwege 2011 overnam van Pieter Heiliegers werd de gemeenteraad echt pro-actief geïnformeerd over alle risico’s en kosten.

De PvdA trekt drie lessen uit het Rekenkamerrapport. Ten eerste willen wij een bestuursstijl waarbij het College open en realistisch is over kosten en risico’s van projecten. Ten tweede is een sterker tegenwicht vanuit ambtelijke organisatie en gemeenteraad bij dit soort grote projecten cruciaal. En ten derde heeft het feit dat de raad de meeste informatie over dit project onder geheimhouding kreeg de controlerende taak van de raad belemmerd. Als wij die zaken weten te verbeteren, zal de kans op herhaling van dit soort fouten aanmerkelijk kleiner worden.

Nog geen reacties.

Geef een reactie